19 oktober 2012
Justitie moet in de toekomst DNA materiaal kunnen gebruiken dat door ziekenhuizen wordt opgeslagen voor wetenschappelijk onderzoek. Dat staat in een conceptwetsvoorstel van minister Edith Schippers van Volksgezondheid, dat in handen is van het tv-programma KRO Reporter.
Medici zijn niet gelukkig met het voorstel, zij vrezen dat patiënten niet meer zullen meewerken aan wetenschappelijk onderzoek. De landelijke artsenfederatie KNMG noemt het wetsvoorstel een poging om een landelijke DNA-databank te creëren. VWS laat op vragen van KRO Reporter weten dat het aan nieuw kabinet is wat ‘ze met de wet wil’, dat moet beslissen of de wet er ook echt komt.
Omstreden voorstel
Het concept wetsvoorstel ‘Wet zeggenschap lichaamsmateriaal’ is omstreden, niet alleen omdat het de mogelijkheid biedt opgeslagen DNA in strafzaken te gebruiken. Het wetsvoorstel wil ook de manier waarop met name academische ziekenhuizen aan hun lichaamsmateriaal komen veranderen. Die hanteren namelijk de zogenoemde ‘geen bezwaar’ – regeling. Die houdt in dat mensen die kiezen voor een academisch ziekenhuis daarmee automatisch akkoord gaan met het bewaren van eventueel weg genomen weefsel voor onderzoek. De patiënt dient zelf expliciet bezwaar te maken wanneer hij dat niet wilt.
Onderzoekers tegen vragen toestemming
Hoewel uit onderzoek van het Rathenau Instituut bleek dat de meeste patiënten niet weten dat hun DNA materiaal wordt opgeslagen, heeft de meerderheid daar geen moeite mee. Het wetsvoorstel pleit er echter voor dat ziekenhuizen toestemming moeten vragen alvorens zij weefsel van patiënten mogen bewaren. Onderzoeker s zien daar niets in. Zij vrezen extra administratieve kosten en stellen dat mensen wel wat anders aan hun hoofd hebben tijdens een ziekenhuisbezoek dan het beantwoorden van vragen over het gebruik van DNA.
‘Wetsvoorstel onnodig’
Volgens medisch onderzoekers van de Federatie van medisch wetenschappelijke verenigingen (FEDERA) is een wetsvoorstel niet nodig. De organisatie heeft zelf een richtlijn opgesteld die de manier waarop onderzoekers met lichaamsmateriaal omgaan reguleert. Aanvullende regelgeving is volgens hun dan ook niet nodig.
